Kopfkino VIP

« Ga zitten, je moet doodmoe zijn », zei Hanna tegen Paulo en wees naar de comfortabele bank op de veranda van haar villa in Jolly Harbour, Antigua. Ze waren net met de taxi teruggekomen van het vliegveld in St. John’s, waar Hanna hem had opgehaald. De zon glinsterde op de turkooizen zee en de geur van frangipani hing in de lucht, terwijl palmbomen ruisten in de tropische bries.

Paulo liet zich dankbaar op de bank zakken, leunde zijn hoofd achterover en sloot zijn ogen. Hanna keek hem even aan en kon nauwelijks geloven dat hij echt hier was. Zijn blonde dreadlocks glansden in het zonlicht en zijn open glimlach straalde een warmte uit die haar onmiddellijk kalmeerde. Ze voelde een tinteling, een aantrekkingskracht die ze niet helemaal kon verklaren, en dwong zichzelf weg te kijken voordat hij het merkte.

Later, nadat de kinderen naar bed waren, stond Paulo in de gang, alleen met een handdoek om zijn middel na het douchen. « Sorry, Hanna, ik kon geen handdoek in de kast vinden », zei hij verlegen.

Hanna kon eerst niet reageren, haar blik gleed even over zijn atletische bovenlijf voordat ze zich herstelde. Een tinteling steeg in haar op. « Geen probleem », zei ze snel en pakte een schone handdoek uit haar kast. « Hier, die had ik je moeten geven. »

Paulo glimlachte dankbaar, nam de handdoek aan en kwam iets dichterbij. « Dank je, Hanna. Je bent echt lief. » Zijn blauwe ogen schitterden in het warme licht van de lamp en de lucht knetterde van een onuitgesproken spanning.

Het verhaal wordt vanaf hier nog veel heter en gepassioneerder…
→ Lees het volledige boek nu

De eerste nacht kon Hiroshi niet slapen. Het bed kraakte, de wind fluisterde in de eiken. Hij stond op en liep naar het raam. In de tuin stond Elena – in een zijden ochtendjas, blootsvoets op de bladeren. Ze rookte een sigaret en de nylonkousen glansden in het maanlicht als vloeibaar barnsteen.

Hij opende het raam. «Koud buiten?»

Ze glimlachte. «Kom naar beneden. Ik laat je de sterrenhemel van Nieuw-Engeland zien.»

Blootsvoets stapte hij de veranda op. Elena gaf hem een deken. Ze gingen op de schommelbank zitten, schouder aan schouder.

«In Tokio zijn er geen sterren», zei hij.

«Hier wel.» Ze wees omhoog. «En ze weerspiegelen zich in jouw ogen.»

Haar hand streek langs de zijne. Een vonk.

Later lagen ze innig verstrengeld op de chaise longue in de bibliotheek. Elena droeg Wolford Fatal 15 in «gobi», de naad aan de achterkant een zwarte pijl van hiel tot dij. Hiroshi knielde voor haar, zijn vingers trilden terwijl ze de stof aanraakten – eerst aarzelend, toen vol eerbied.

«Zo glad», fluisterde hij. «Als de Kamo-rivier bij maanlicht.»

Elena zuchtte, haar hand gleed in zijn haar. «Je bent een dichter, Hiroshi. En ik… ben al veel te lang niet meer gelezen.»

Het verhaal wordt vanaf hier nog poëtischer en sensueler…
→ Lees het volledige boek nu

Lira knielde op de zachte, mosachtige grond, die onder haar knieën meegaf als een bed van dromen. De nevel van Elyria was overal, een levende sluier die haar huid streelde, alsof hij haar wilde leren kennen. De aanrakingen van het pad — vluchtig maar zo intiem dat ze haar de adem benamen — weerklonken nog in haar. De kristal, die ze uit haar tas had gehaald, lag voor haar en pulseerde als een hart. Zijn oppervlak glansde in tinten van saffier en amethist, zijn lijnen bewogen zich als rivieren die zich opnieuw vormden, en tekenden een pad dieper de nevel in — naar de Tempel van de Overgave.

Haar vingertoppen streken over de randen van de kristal en stuurden een warme, elektrische rilling door haar heen, als een kus die veel te lang was ontzegd. «Wat ben je?», fluisterde ze, haar stem nauwelijks meer dan een ademtocht in de zware, zoete lucht. De kristal antwoordde niet met woorden, maar met beelden die als dromen in haar geest stroomden. Ze zag zichzelf — of was het een andere Lira? — in een kamer van vloeiende zijde, verlicht door flakkerend kaarslicht. Handen gleden over haar huid, langzaam en bewust, alsof ze elke curve uit het hoofd wilden leren. Lippen vonden haar hals, haar pols, en een minnaar, wiens gezicht in de schaduw bleef, trok haar in een omhelzing die haar lichaam deed trillen.

Lira sloot haar ogen, haar hand gleed instinctief over haar buik, onder de zoom van haar hemd. De lucht was dik, geurend naar hars en mos, en de nevel leek te fluisteren: Laat los. Haar vingers vonden warme huid, en ze hapte zacht naar adem terwijl de herinnering dieper werd. De minnaar in haar visioen kwam dichterbij, zijn handen — of waren het die van de nevel? — streelden de binnenkant van haar dijen, een zachte druk die haar heupen omsloot. Haar tepels verhardden zich, een tintelende golf verspreidde zich over haar lichaam.

Het verhaal wordt vanaf hier nog sensueler en magischer…
→ Lees het volledige boek nu

Isabelle en Elias zaten aan de elegante donkere mahoniehouten eettafel in de zonnige keuken van hun gedeelde flat. De hoge ramen van het victoriaanse herenhuis in Belgravia boden uitzicht op verzorgde tuinen. Gouden ochtendlicht viel op de marmeren vloer, terwijl de geur van verse koffie de lucht vulde.

«Gisteravond was onmogelijk te negeren, weet je?» zei Elias met een spottende glimlach.

«Pardon?» Isabelle voelde haar wangen rood worden. Ze had gehoopt dat hij niet had gemerkt dat haar geheime minnaar, professor Julian Blackwood, de vorige nacht bij haar was geweest. De nacht was een symfonie van passie geweest.

«Ik heb je gehoord. Eerlijk gezegd zou ik liever hebben dat je je… activiteiten elders uitvoert in plaats van de muren de hele nacht te laten trillen.»

«Genoeg!» Ze gaf hem speels een klap met haar servet. «Zoek een vriendin en je zult zien dat het volkomen normaal is.»

Later die avond lag Isabelle naast Julian in haar bed, kaarsen wierpen flakkerende schaduwen op de hoge muren. Zijn handen gleden over haar in glanzend zwart gehulde benen. Ze hield zijn stijve lid in haar handen en masseerde het met een mengeling van tederheid en vastberadenheid. Julian kreunde zacht terwijl haar vingers over de warme huid dansten.

In de kamer ernaast drukte Elias zijn oor tegen de muur, zijn opwinding groeide. De fantasie van Isabelles in nylons gehulde benen verteerde hem. Hij sloop de gang in en keek door het sleutelgat. Het zicht trof hem als een bliksemschicht: Isabelle in 69-positie, haar lange benen in zwarte nylons rond Julians hoofd, haar heupen ritmisch bewegend over zijn gezicht.

Elias’ hand gleed in zijn broek, hij streelde zichzelf op het ritme van de scène die hij door het sleutelgat zag. Toen Isabelle en Julian trillend samenkwamen, kon hij zich niet meer inhouden en kwam hij in zijn hand.

De verhalen worden vanaf hier nog veel heter en explicieter…
→ Lees het volledige boek nu

De Amalfikust schitterde als een juweel onder de middagzon toen de Aurora, mijn 60-meter jacht, aanmeerde in de haven van Porto Cervo. Amara Laveau stapte aan dek, haar ravenzwarte haar danste in de zeewind. «Rafael, dit is… ongelooflijk», fluisterde ze.

Na het ontbijt verscheen ze in een smaragdgroene bikini die haar rondingen perfect omhelsde. De zon brandde, de zee schitterde en haar nabijheid liet mijn bloed sneller stromen. We zeilden naar een verborgen baai voor Capri, pratend over de zee, het leven en de kunst – maar haar blikken en vluchtige aanrakingen vertelden een heel ander verhaal.

In de baai trok ze me plotseling tegen zich aan, haar kus was een storm die de stilte doorbrak. Haar lippen waren warm en eisend. Mijn handen vonden haar nek, gleden over haar schouders, langs haar rug tot aan de rand van haar bikini. Ze zuchtte zacht toen mijn vingers haar dij streelden, daarna haar platte buik. Haar hand gleed over mijn dij en raakte de bobbel in mijn zwembroek.

Ik kuste haar hals, maakte haar bikinitop los, haar borsten lagen bloot in het gouden licht. Onze blikken kruisten elkaar – een stille toestemming. Ik legde haar zacht op de zachte kussens van het sundeck. Mijn lippen trokken een spoor over de binnenkant van haar dijen, dichter bij haar kern. Mijn tong raakte haar gevoeligste plekje, haar kreunen echoden over het water. Haar lichaam kromde zich, een zachte kreet ontsnapte haar voordat ze uitgeput in elkaar zakte, haar ogen vol overgave.

De verhalen worden vanaf hier nog sensueler en gepassioneerder…
→ Lees het volledige boek nu

Grrrr… mijn hoofdkino drijft me vandaag helemaal gek. Wat ik ook doe, al mijn gedachten draaien alleen maar om seks. Seks, seks, seks — het zou nu mega geil en heet zijn, het absolute ultieme. Mijn tepels zijn hard en stijf, als kleine steentjes, mijn lippen vochtig en gezwollen, en mijn kleine pareltje van genot klopt van verlangen.

Ik zou nu zo graag je harde, stijve pik diep in me voelen — de gladde, fluweelzachte huid, de aderen die eronder uitsteken, de warmte die ervan afstraalt — en me helemaal door jou laten nemen.

Stel je voor dat we de hele dag samen doorbrengen. Hoe beginnen we? Misschien zo: We starten de dag met een gezamenlijke douche. Warm water vormt kleine, prikkelende druppels op onze lichamen, loopt in hete stralen over mijn borsten en tussen mijn dijen.

Onze lippen raken elkaar zacht, proeven naar munt en verlangen; onze tongen dansen, nat en glad, smelten samen in een wilde, gepassioneerde kus die naar pure honger smaakt.

Jouw vingers strelen ruw en sterk over mijn zachte, natte huid, terwijl mijn nagels licht over je gespierde borst krassen. De gepassioneerde tongkussen, de zachte aanrakingen en het warme, parelende water — een dampende mist omhult ons, de geur van zeep en opwinding hangt zwaar in de lucht — verhogen onze opwinding en lust.

Je kust mijn hals, masseert mijn stijve tepels met je duimen en verwent ze dan met je tong, likkend in cirkels, zacht zuigend. Een elektrische rilling schiet door me heen.

De dag wordt vanaf hier nog veel heter, natter en explicieter…
→ Lees het volledige boek nu

De taxi stopt. Ik neem nog een slok uit de bijna lege champagnefles en knik aarzelend. Melissa vraagt de chauffeur te wachten en legt ons gewaagde plan uit. We trekken onze jassen uit. Eerst geschokt, dan gefascineerd, staart hij naar ons twee halfnaakte vrouwen op de achterbank van zijn taxi.

We stappen op het asfalt met de hoge stilettohakken van onze rode schoenen. We hebben ons bijna identiek opgemaakt. Zwarte oogschaduw met een vleugje paars accentueert onze ogen, aangevuld met roze lipgloss. Mijn lange bruine krullende haar valt los over mijn schouders. Ik draag een lichte zomerrok en een top met dunne bandjes met een diep decolleté dat mijn borsten perfect accentueert.

We beginnen zelfverzekerd over de Reeperbahn te lopen. Bij elke stap lijken mijn grote borsten uit de nauwelijks aanwezige bh te springen. Ik voel de blikken van de voorbijgangers op me. Plotseling is er een botsing. Mijn schouder raakt een zachte massa en ik struikel opzij. Een hand grijpt mijn heup, trekt me even tegen zich aan en laat me dan weer los. Ik kijk op in het strenge gezicht van een politieagent.

«Wat moet dit voorstellen? Dit is verstoring van de openbare orde! Uw identiteitsbewijs!» In paniek ruk ik mijn bh uit, val op mijn knieën, druk zijn vrije hand tegen mijn borsten, open zijn broek en voordat hij het beseft, zit zijn al harde lid in mijn mond.

Ik kreun zacht terwijl ik voel dat hij mijn borst stevig vastpakt. Terwijl ik sneller beweeg, hoor ik zijn gekreun en plotseling vult zijn hete zaad mijn mond.

De verhalen worden vanaf hier nog heter en explicieter…
→ Lees het volledige boek nu

Ze had mooie voeten — niet te groot, niet te klein. Voeten met een zacht gebogen wreef en goed gevormde tenen, waarvan de nagels diep rood gelakt waren. Ik schrok licht toen ik haar voet in mijn kruis voelde, haar tenen die mijn mannelijkheid streelden. « Nou nou, mijn beste, dus jij bent er één van die bijzonder gefascineerd zijn door blote vrouwenvoeten ? »

Ze lachte zacht en mysterieus, terwijl ze een dunne leren riem tevoorschijn haalde. « Dan zorg ik ervoor dat jouw handen niet in de weg zitten tussen mij en mijn voeten ! » Ze gaf me een zachte duw. « Ga liggen ! » Ik voelde hoe ze mijn polsen vakkundig vastbond, die ze achter het hoofdeinde van het stevige stalen bed had getrokken.

« Hé ! » Ik rekte mijn nek om te zien wat ze deed toen een scherpe ruk de riem strakker trok. « Te laat, mijn beste ! » Ze had de binding met een dubbele knoop vastgemaakt. Een licht tintelend gevoel liep over mijn nek terwijl ze om het bed heen liep en mijn onderbroek — het enige kledingstuk dat ik nog aanhad — tot aan mijn knieën naar beneden trok. « Weg ermee… » Ze knipte de stof door met een schaar en spreidde mijn benen. « Nu zorgen we ervoor dat je mooi stil blijft liggen ! » Twee andere leren riemen bevestigden mijn enkels aan het voeteneinde van het bed.

Het was een bedwelmend gevoel om bijna bewegingloos uitgestrekt als een omgekeerde Y op het bed te liggen. « Zo is het al veel beter… » Ze strekte haar armen achter haar nek en friemelde aan de rits van haar jurk. « …de perfecte uitgangspositie zodat ik een wandeling over je kan maken. » Ik kreunde van genot toen de dunne stof van haar heupen gleed en onthulde dat ze geen bh droeg, alleen een klein slipje. « Ik hoop dat je weet dat trampling soms een beetje pijn kan doen ? »

De verhalen worden vanaf hier nog heter en intenser…
→ Lees het volledige boek nu

De deur stond op een kier.

Massief eikenhout, ingelegd met Baccarat-kristal. Swarovski-armaturen wierpen diamanten lichtflitsen door de gang.

Isabelle de Roche zuchtte – niet van pijn.

Alexandre, de jonge huisbewaarder van het chalet, stond blootsvoets in de schemering en hield zijn adem in.

Hij hoorde alles.

De Wolford Aurora, zwart, naadloos, met opening bij het kruis.

De hand van de rechter op haar dij.

Het ritme.

Het orgasme.

En hij voelde dat er iets in hem bewoog.

Niet alleen opwinding.

Bezit.

« Ze is van mij », dacht hij.

« Nog niet. »

De deur ging dicht.

Maar de barst in zijn geest bleef.

Voor altijd.

Het verhaal wordt vanaf hier nog sensueler en gepassioneerder…
→ Lees het volledige boek nu